Er is al veel gezegd over onze nieuwe ministersploeg, maar ik heb nog niemand gehoord over het hoge barbiepopgehalte van de aangetreden bewindslieden. Dan heb ik het vooral over vrouwen, de negen mannen zagen er sowieso allemaal uit als Ken, in hun donkerblauwe pakken. De diverse emancipatiegolven leken totaal voorbij te zijn gegaan aan Mona, Fleur, Femke en Reinette, die er heel parmantig bijstonden in hun rokjes en jurkjes. Fleurig, dat wel, maar niet bepaald outfits waarvan je dacht: die dames gaan er eens goed tegenaan in hun nieuwe baan. Alleen de nieuwe minister van Justitie, Judith Uitermark, zag er in haar broekpak uit alsof ze onmiddellijk de zware misdaad wilde gaan bestrijden.
Ik heb al vaker de lof gezongen van de lange broek voor vrouwen, volgens mij een van de meest onderschatte verworvenheden van de Tweede Feministische Golf. Wat zou Aletta Jacobs gelukkig zijn geweest als zij, in plaats van in een lange rok, in een broek actie had kunnen voeren.
Het is lang geleden dat ik zelf voor het laatst een rok droeg. Dat moet een jaar of vijftien terug zijn geweest, toen ik een rolletje had in een amateurfilm voor de jeugd. Ik speelde de pinnige zus van Joop Braakhekke. Hij speelde een kok die wat bijverdiende met het optreden in een reclamespot voor scherpe keukenmessen. Ik moest bemoeizuchtig en kwebbelend naast hem staan, als een soort tante Sidonia. Joop had een koksmuts op en een schort voor, ik moest een rok aan. Nu had ik die al jaren niet meer, dus ik ging op zoek naar een degelijk zwart exemplaar, zoals die waarmee minister Marjolein Faber onlangs op het bordes stond; ze zag eruit als de directrice van een strenge kostschool uit een Harry Potterfilm. Ik moest indertijd heel wat winkels in en uit voor zo’n rok.
Af en toe let ik in winkelcentra, op stations of in restaurants speciaal op de vrouwen: hoe vaak zie ik er nog een in een rok? Zelden of nooit. Van jong tot oud, vrouwen dragen tegenwoordig een lange broek, of ze nu achter een kinderwagen lopen of achter een rollator.
Juist daarom was ik zo verbaasd over die jurkjes van onze nieuwe ministers. Wat wilden ze uitstralen met hun roze, rode en lila gevalletjes? Dat ze heus nog altijd aardige meisjes zijn, voor wie niemand bang hoeft te zijn?
Laatst ontdekte ik mijn enige rok, eenzaam en vergeten, in een hoekje van de klerenkast. Ik heb hem pijlsnel naar de kringloop gebracht.