Wat er wel of niet in een column kan, dat weet je niet. Het valt te proberen, een kleine supermarktgeschiedenis. Nu is geschiedenis, groot of klein, eigenlijk altijd raadselachtig. En deze is dat zeker ook. Het gaat om een minieme gebeurtenis in de hoek met de melk. Zelf kwam ik voor een halfvolle bio. Want ja, voor wat het waard mag zijn, zoveel mogelijk bio. Er stond een man frontaal voor het schap. Hij was zoekende. Ik stelde me op als tweede in een kleine rij, naar ik dacht zonder ook maar enige haast.
De man van zijn kant stapte opzij, zeggend dat hij alle tijd van de wereld had. Ik pakte het beoogde pak halfvolle bio. Het schap vertoonde veel lege plekken, de dag was al gevorderd. De man sloeg weer aan het zoeken. Ze hebben mijn merk niet, zei hij. Ik vroeg wat hij zocht, al helemaal klaar om het te vinden. Ik kan het gezochte vaak goed en snel vinden. Hij ging er niet op in. Terwijl mijn tochtje mij alweer langs andere schappen voerde, hoorde ik hem nog zeggen: “Welterusten met je bio.”
Ik heb daar nog een poos over nagedacht. Vruchteloos natuurlijk. Was zijn aanvankelijke welwillendheid omgeslagen in vijandschap? Mij verwijderend hoorde ik nog wel hoe hij tot zijn verrassing zijn eigen merk toch vond. Sprak hij nu in zichzelf of zond hij mij de gunstige afloop achterna? Boven alles bleef de vraag hangen wat hij precies bedoeld had, met dat welterusten-met-je-bio. Dat hij zelf, met of zonder zijn merk, de slaap heus wel zou kunnen vatten? Schreef hij mij een onrustig geweten toe of juist een heel rustig, met mijn bio? Gebeurtenissen zijn achter de rug voor je het weet.
Mijn vraag zal ik hem – in een verbeterde versie waarin ik op mijn schreden terugkeer naar ons schap – dus niet meer kunnen stellen. Het leven blijft kansen bieden op verbinding, maar je moet ze wel grijpen. Je moet niet alleen maar op weg zijn naar de kassa.