Opruimen is goed. Maar hoe moet dat? Alleen wie keihard is kan het. Ik lijd al mijn hele leven een beetje onder weekheid en besluiteloosheid. Zodoende (als dat nog doen mag heten) hopen de dingen zich meestal ordeloos op. Soms en meestal onverhoeds kom ik ze weer tegen en val om van verbazing. Wat, is dit echt gebeurd, zo?
In mijn handen houd ik een oude postgiro-envelop. Want er was eens een tijd, jongelui, lang lang geleden, dat zulke dingen er waren. Met bijbehorende postgirokantoren en al. En vóór die tijd was er zelfs een Amsterdamse Gemeentegiro. De enige ter wereld! Hou op, opa. De laatste cijfers van mijn tegenwoordige ING-bankrekeningnummer dateren nog uit die oertijd.
Natuurlijk, ik moet kappen met dit geoudehoer. Op zaterdagochtend kon je geld ophalen, met een ingevulde ponskaart. Wat is dat dan weer? Bij zo’n vestiging van de Gemeentegiro (of was het de Postgiro?) op het Damrak. Ik herinner me dat ik als kleine jongen zuchtend van bewondering naar mijn vader keek, als die met zijn geheimzinnige girale handelingen in de weer was. Zal ik nooit leren, dacht ik.
Welnu. Op die oude envelop las ik in het haastige handschrift van het moment wat ik erop geschreven had. Dat zij nog geen zes was. Dat ik aardappels schilde. En dat zij vroeg: “Komt er een eind aan tellen?” En dat ik “Nee” zei. En dacht: Alleen aan de teller.
Zelfde maand augustus, zelfde jaar in de vorige eeuw, zelfde dochter, de jongste. Aan de broodmaaltijd.
“Pappa, als je dood bent, word je een oude boterham.”
“Iedereen?”
“Nee, alleen pappa’s.”
“Eet je mij dan op?”
Ze knikt.
Ik bewonder het meisje van vijf. Met haar goeie vraag. Aardappels en boterhammen. Alles wat zij daar besluitvaardig zomaar zegt, gaat er een half leven later nog altijd in als zoete koek. Opruimen? Voor een keer betreur ik het niet in het minst dat wij beiden, een stuk jonger, nog even voortbestaan. Op deze ouwe lichtblauwe giro-envelop.