Bij de naam Jef Rademakers zegt iedere Nederlander, althans die van gevorderde leeftijd, prompt: de Pin Up Club. Het zal je claim to fame maar wezen: soft porno op tv. Maar hij maakte als producent onder meer ook Klasgenoten (met Koos Postema) en verkocht dat idee, hoe simpel en voor de hand liggend het ook lijkt, naar tientallen landen, zodat hij van de revenuen al decennia in het Vlaamse Brasschaat een magnifiek kasteel kan bewonen. Daar zoekt Argus hem op.
“Na vijftig jaar!” roept Rademakers ter begroeting. Dat is, in zijn stijl, lichtelijk overdreven, want nog maar 35 jaar geleden produceerde hij het mediaprogramma Lopend Vuur, waarvan de verslaggever eindredacteur was. Hoogte- of dieptepunt was het theatrale optreden van de nepmoslim Mohamed Rasoel die Nederland wilde waarschuwen tegen de moslims.
Dat Rademakers zich na zijn tv-carrière als kunstverzamelaar ontpopte, is bij hem thuis in Brasschaat goed te zien: overal hangen romantische landschapsschilderijen. Dat het meer is dan zomaar een hobby bleek in 2010 toen de Hermitage in Amsterdam (nu H’art Museum) een tentoonstelling wijdde aan zeventig stukken uit zijn collectie. Sommige commentaren waren enigszins depreciërend. “De Pin Up Club en kitsch als de som van een heel leven,” zegt hij enigszins mismoedig.
Maar vooral stortte hij zich, neerlandicus van zijn stiel, op de literatuur, en dat is de reden van het bezoek aan Rademakers: een gesprek voor de podcast Ziektebeelden over de schrijver en arts Arthur Schnitzler, van wie hij maar liefst tien werken vertaalde, waaronder het indringende Sterven.
In de volgende uren praat hij bevlogen en met een puike woordkeus over Schnitzler, over diens tijdgenoot Freud, over Stefan Zweig en de Weense koffiehuiscultuur van rond het fin de siècle, evenals over Balzac en Maupassant, over Simenon en zijn favoriet, de neerslachtige Marcellus Emants.
Maar graag vestigt hij ook de aandacht op zijn oudste dochter, Rosa. Die belde onlangs uit Los Angeles, waar ze woont: “Pap, ik moet je iets vertellen.” Hij schrok zich te pletter. “Nou, zeg het maar.” “Nee, mam moet er ook bij.” Nog erger? Bleek ze als neurowetenschapper in Amerika de prestigieuze Breakthrough Prize gewonnen te hebben voor haar baanbrekende onderzoek naar ALS! Spoedig zat ze in Buitenhof om dit toe te lichten en ontweek ze behendig de vraag naar het huidige wetenschappelijke klimaat in de VS.
Dat is nog eens onversneden roem.