Aan de straatkant waren de rolluiken stijf gesloten. Niets verried enige activiteit in het café, dat je alleen via de achterdeur kon betreden. Boven de entree van de bar hing een groot televisiescherm dat al was afgestemd op het kanaal dat zo dadelijk de Champions League-match Liverpool-Paris St. Germain zou uitzenden. Gelukkig had Max voor ons gezelschap vier plekken aan de schuin voor het scherm opgestelde tafels gereserveerd, want het café liep allengs vol. Eerst vooral mannen, van wie sommige fors aan de maat, een paar Engelsen, dan ook vrouwen, een met een peuter op de arm, een andere met iets oudere kinderen aan de hand. Moesten die niet in bed liggen? Onder de gasten ook de oude veldwachter, gepensioneerd weliswaar, maar zijn aanwezigheid legitimeerde toch enigszins de vertoning van een voetbalwedstrijd in een publieke gelegenheid, waarvoor officieel waarschijnlijk flink aan rechten had moeten worden gedokt.
Er hing een gezonde spanning in de lucht: een week eerder had PSG in Parijs met 2-0 van Liverpool gewonnen, dus het zou nu ook wel goed komen. Er gingen biertjes rond, aan tafel werd wijn geschonken, de mandjes met chips raakten snel leeg.
Max was één bonk zenuwen. Gewoonlijk haalt hij zijn schouders op over Parijs, maar als PSG speelt is Max super-Parijzenaar. Stilzitten kon hij niet. Na het eerste fluitsignaal sprong hij voortdurend op, ‘bien, bien’ roepend als de bal de goede kant op rolde, ‘merde’ als het tegendeel het geval was. Ook ‘putain’ en ‘conard’ kwamen over zijn lippen. Hij hield duidelijk geen rekening met de kinderen in het publiek. Hij klapte in zijn handen, wees naar het scherm, balde zijn vuist. Toen een Engelse speler een gele kaart kreeg, vroeg hij zich luidkeels af of dat niet een rode had moeten zijn.
Menno en Diana, die hun eigen café hebben elders in het dorp, zeiden dat het ook wel eens fijn was om naar een voetbalwedstrijd te kijken waar je geen partij in bent. Ons kon het eigenlijk niet zoveel schelen wie zou winnen, hoewel je in deze door en door Franse omgeving natuurlijk niet te veel blijk moest geven van eventuele sympathie voor Liverpool, al konden wij dat nog rechtvaardigen met Virgil van Dijk. De Engelsen verderop aan tafel hielden zich hoe dan ook wijselijk stil.
Het werd rust met 0-0, er kwamen borden met hamburgers en frieten op tafel en we lieten nog meer bier en wijn aanrukken. Op televisie analyseerden de deskundigen de wedstrijd, maar niemand luisterde.
Na hervatting werd het 0-1 voor PSG, Max danste de pogo. Toen het 0-2 was geworden, moest hij uitkijken niet het plafond te raken. We gingen blij naar huis.