Te vroeg
Op het Waterlooplein passeer ik kledingrekken vol vintage leren jassen, blouses en broeken. De meeste kramen langs het water zijn onbemand; de handelaren staan verderop. Drie mannen met een sigaretje in hun mond wijzen naar een roodhalsgans die luid gakkend op het dak van een woonboot staat. Ik vang luide woorden op. Ze wisselen waarheden uit over de lente en het weer. Elke man weet wel iets.
Het is ondanks de zon nog koud. Dat hoor ik ook een van de mannen zeggen. Ik probeer me te oriënteren in de stad die ik vaak bezoek, maar het lukt maar matig. Ik onthoud de volgorde van de grachten niet. In principe heb ik de leeftijd om me niet te schamen voor het feit dat ik met mijn telefoon en Google Maps rondloop, maar dat doe ik toch. Ik wil me onderscheiden van de tienduizenden toeristen die hier ook nooit de weg kunnen vinden. Ik wil iemand zijn die nonchalant, maar wel doelgericht door de stad loopt.
Mijn telefoon vertelt me dat ik de Herengracht en de Keizersgracht passeer. Ik pluk de verdroogde zaaddozen van stokrozen en zie hoe iemand drie oude stoelen bij de afvalbak zet. Google zegt dat ik er bijna ben. Ik loop langs de affiches waarop mensen worden opgeroepen een donatie te doen aan de Notre Dame van Amsterdam. En dan ben ik er. Ik sta voor de Amstelkerk, waar over een uur pas iets begint waar ik bij moet zijn.
Achter de kerk is een groot plein. Aan de randen staan bomen en bankjes. Ik ga zitten en staar naar een filmploeg die een groene auto aan het filmen is. Ik hoor ze Duits spreken. De auto moet telkens tien centimeter vooruitrijden en dan weer terug. De cameraman blijft moeilijk kijken. Hij is niet tevreden. Af en toe zegt hij iets in een walkie talkie en dan gaat de auto weer rijden.
Dit soort momenten zijn zeldzaam. Ik ben meestal te laat, waardoor ik de ervaring van het wachten zelden meemaak. Twee bankjes verderop liggen allerlei bloemen. In het half uur dat volgt, zie ik zes mensen nieuwe bloemen neerleggen. Iemand schrijft ook iets in een boekje dat op een statafel ligt. Ik google en lees dat er drie dagen geleden een jonge Amsterdammer is doodgegaan. Hij woonde vlak bij het plein. Ik tuur naar de anjers en rozen, kijk naar de filmploeg, staar naar honden die dolblij over het plein rennen en zie hoe een peuter een drol opraapt. In de verte hoor ik een kerkklok, er zingt een merel en er klinkt van twee kanten gehuil: een kind is op zijn knie gevallen en een jonge vrouw steekt snikkend een kaarsje aan.
Dit is wat ik dus normaal gesproken allemaal mis.
Eerdere gratis artikelen:
De formuleerkunst van Kees Verheul is een genot
Leerzaam zijn de beschouwingen van slavist, vertaler, docent en schrijver Kees Verheul (1940-2024) altijd. Heel nauwkeurig kan hij uitleggen waarom Nabokovs college-aantekeningen over Russische literatuur zo fascinerend zijn, waarom we Achmatova, Brodski, Tjoettsjev...
‘Jij bent joods, begrijp je?’
Ik werd geboren tijdens het begin van de jodendeportaties. Mijn ouders doken onder in Hengelo en dan is een jochie van nauwelijks twee jaar een gevaar voor iedereen in zijn omgeving. Ik werd door het verzet bij het gezin van dominee Müller in Nijverdal ondergebracht....
De jeugd van tegenwoordig
Daar hoor je veel minder over dan vroeger. Het kan eraan liggen dat de meeste ellende in onze dagen onmiskenbaar te wijten is aan kwaadaardige bejaarden, waarbij vergeleken de onbesuisde uitspattingen van jongeren inderdaad kinderspel lijken. Toen ik opgroeide,...
De Schuimbekbokaal 2025
Het is grappig: een tijdje terug deed rechts Nederland nog net alsof D66 een linkse partij was, waarvoor het bovendien uitkijken was. En nu is het de beurt aan de aanstaande fusiepartij GroenLinks/PvdA. Vooral het GroenLinkse smaldeel ligt onder vuur en wordt door de...
Hoe China cool probeert te worden
Vliegende taxi’s, een pratende robot die de pizza komt brengen, James Bond-achtige amfibiewagens, het zijn een paar voorbeelden van de soft power tactiek van de Volksrepubliek China. Soft power, in tegenstelling tot militaire druk en politieke dwang, is het middel dat...
Suzan & Freek
Regelmatig verbaas ik me over het NOS-Journaal van 8 uur, een van de belangrijkste nieuwsprogramma’s van de Publieke Omroep. Onlangs weer, toen ik twee dagen achter elkaar zag en hoorde dat het zangduo Suzan & Freek een van de hoofdonderwerpen van de uitzending...
En wat dóét die Kris?
Omdat de stad 750 jaar bestaat, klinken uit vele kelen lofliederen op Amsterdam, maar de prachtige ode die Kris De Bruyne vijftig jaar geleden voor het eerst zong, zal zelden te horen zijn. In België werd zijn Amsterdam een hit en dat zou het nog heel lang blijven....
De smaak van Portugees water
De gemiddelde Portugees is een pleaser en de ober in mijn stamcafé in Porto is geen uitzondering. Vriendelijk maar routineus schotelt hij zijn klanten de opties voor een fles water voor. Água com gas, sem gas, fresca of natural: met of zonder prik, koud of op...
Circus De Schans
In de jaren zeventig had iedereen die in Nijmegen studeerde en schreef, tekende of strips maakte een tijdschrift, en zo maakte ik deel uit van de redactie van literair tijdschrift De Schans. Na een juichende bespreking – ‘een mengeling van bezinning en fantasie’ – in...
Wapenfeit
Tot mijn opgetogenheid vertelde een geestelijke uit mijn vriendenkring me dat de vorige paus die de naam Leo droeg, Leo XIII (1878-1903), Dantes gehele Divina Commedia uit het hoofd kende. Dat is een niet vaak geëvenaard wapenfeit, denk ik, ofschoon veel Italianen...