In een recente column in de Volkskrant schreef Aaf Brandt Corstius over een vakantie op Corsica, waar ze als niet-autorijder vervoersproblemen had, want met een huurfiets op dit ‘paradijselijk eiland bestaande uit haarspeldbochten’ zou je ‘binnen één haarspeldbocht doodgereden worden, of anders al fietsend sterven aan oververhitting, of allebei’. Dat hier sprake is van een ruime mate van overdrijving zal duidelijk zijn, al is het alleen maar vanwege de gelijktijdigheid van dat dodelijke fietsongeluk en sterven door oververhitting.
Aaf Brandt Corstius is de kampioen van de overdrijving (op zich ook weer een overdrijving). Zo schreef ze over wat ze zou aantrekken bij hevige sneeuwval, onder andere ‘die Blundstone-laarzen die iedereen in Amsterdam al vijf jaar aanheeft’. Iedereen? Kom op!
Sinds enige tijd wijdt Brandt Corstius elke week een column aan een boek, bijvoorbeeld aan Prep van de Amerikaanse auteur Curtis Sittenfeld, dat ‘krankzinnig goed geschreven is’.
De geur van warm papier (uit een fotokopieerapparaat) vindt de columniste ‘iets goddelijks’. Voor een hobby moet ze ook af en toe naar een – even ademhalen – kunstenaarsbenodigdhedenwinkel en dat is ‘eigenlijk het fijnste wat er bestaat’. Maar het kan gelukkig nog fijner: ‘En het allerfijnste is het als ik dan doelgericht en zakelijk aan de toonbank kan gaan vragen: “Hebben jullie houtskool? Ongeveer zo dik”.’
Dingen gebeuren ook niet soms, af en toe, regelmatig of vaak, maar altijd: ‘Net zoals ik vroeger bij V&D vermoedde dat ze daar de kledingrekken zo onhandig neerzetten dat je er altijd tegenaan liep en zo automatisch een bruine coltrui kocht, vermoed ik dat de indeling bij de Lidl…’ En als ze dan in de Lidl komt, slaat Aaf ‘ineens een mud handcrème in’. Voor alle duidelijkheid: een mud is 100 liter.