Het is maandagavond, net na het Achtuurjournaal, wanneer ik een appje krijg. ‘Ik kom zo even langs.’ Het bericht is afkomstig van een moeder die ik niet persoonlijk ken, maar die in de organisatie zit van de Avondvierdaagse. Morgenavond beman ik met een andere vrijwilliger het limonadekraampje tijdens het evenement, waar honderden basisschoolkinderen aan meedoen.
Weken geleden heb ik me opgegeven om te helpen. Omdat ik geboren ben met slechte heupen, kan ik nooit meedoen aan het lopen. Door me op te werpen als limonadeschenker kan ik onze dochters toch zien.
Een half uur later gaat de bel. De vrouw die op de stoep staat, ken ik niet. “Heb je een achterom?” vraagt ze, terwijl ze mijn smalle halletje bekijkt. Ik knik.
Wanneer ik de poort aan de zijkant van ons huis open doe, staat ze al met een open achterbak half op de stoep. “Help je even mee?” Het klinkt niet als een vraag. Ze is al aan het sjouwen en draagt een grote witte ton mijn garage binnen. In de auto staat er nog een. “Pas op, een van de twee limonadetonnen lekt,” roept ze.
Uit de auto komen kratten vol boodschappen, twintig thermosflessen, vuilniszakken en vlaggen met het logo van de basisschool. Als laatste volgt, zo vermoed ik, een partytent. Ook ingeklapt is het een enorm gevaarte. “Ik weet niet zeker of dit allemaal gaat passen,” zeg ik. De vrouw sjort een van onze fietsen aan de kant. “Jawel hoor, kijk maar. Met gemak.”
Als er niets meer getild hoeft te worden, klapt ze tevreden in haar handen. “Zo, dit was het wel. Fijn als je morgenmiddag alvast de twintig thermosflessen vult met kokend water.” Ik kijk naar de berg met spullen. “Ik kom morgen op de fiets, direct uit mijn werk. Het is wel fijn als ik dit van tevoren had geweten.” Haar wenkbrauwen gaan omhoog. “Maar jij hebt toch ook helemaal niets gevraagd?”
Voordat ik iets kan zeggen, haalt ze uit haar achterzak een smartphone. “Even kijken: jullie staan langs de route van de tien kilometer.” Ik kijk naar haar scherm. “Zie ik dan de kinderen die een kortere afstand lopen ook?” Onze dochters lopen de vijf. Ze zucht. “Nee, want jij doet de tien. Dat zeg ik net.”
Ik sputter een beetje en zeg iets over slechte heupen en een drukke week en dat ik de meiden al zo weinig zie. Ze slaat haar armen over elkaar. “Volgens mij hebben we ouders nodig op onze school die gewoon helpen, omdat ze het belangrijk vinden, niet om hun eigen kinderen te zien.”