Jaargang 7 • Verschijnt tweewekelijks • Losse nummers € 4,30

Blootsvoets in de Betuwe

door | jul 11, 2023

Op een mooie vrijdagmiddag in juni komt Annelies van den Boogert me ophalen bij station Geldermalsen. Ze is pedicure, voetreflexmasseur, wandelcoach en blijkt vooral de opgewektste vrouw die ik ooit heb ontmoet. Vrolijk stapt ze, op blote voeten, uit haar kleine, knalgele Citroën en onderweg vertelt ze in de auto enthousiast over de wandeltocht, die, belooft ze, mijn leven blijvend zal veranderen. Op een stille landweg zet ze de vaart er stevig in; op het nippertje weet ze een andere auto die haar geen voorrang geeft te ontwijken. We belanden bijna in de sloot. Beide auto’s stoppen. Annelies loopt naar de andere auto, rommelt wat in haar tasje en geeft iets aan de bestuurster. Ze lachen samen. “Ken je haar?” vraag ik als ze terug is. “Welnee, ik heb haar een kaartje gegeven. Hier, ook een voor jou.” Het is een ansichtkaart met foto’s van blote voeten en de tekst: ‘Je bent mooi’. “Dan houdt ze hier tenminste geen rotgevoel aan over. Dat is wat ik mensen altijd meegeef: Probeer alles positief te zien. Het is toch fijn dat we niet in de sloot terecht zijn gekomen.” 

Bij restaurant Het Dijkhuis in Ophemert staan vier wandelaars te wachten, drie vrouwen en een man. Alleen de man is vaker met Annelies mee geweest. De vrouwen zijn via internet bij haar terechtgekomen. Zeven jaar geleden heeft ze de domeinnaam Blotevoetenwandeling vastgelegd. Inmiddels is er in Nederland een groot aantal blotevoetenpaden, waar met of zonder coach gelopen kan worden.

In het begin mogen we onze schoenen nog aanhouden. Dan moeten ze in de rugzak en wandelen we een paar honderd meter over een ruw zandpad. Annelies vraagt ons om stil te staan en onze ogen te sluiten. “Je bent nu aan het aarden. Dat betekent dat je ontspant. Er zitten zestigduizend zenuwuiteinden in je voeten, die staan nu in rechtstreeks contact met de aarde, en zo worden al je weefsels en organen positief geprikkeld en geactiveerd. Je wordt heerlijk rustig en ontspannen en je staat steeds meer in verbinding met je lichaam en met je gevoel. Je moet echt uit je hoofd en in je lichaam komen.”

Ik kijk stiekem om me heen. Iedereen lijkt volledig geconcentreerd te zijn. Bij mij wordt het ontspanningsproces enigszins verstoord door de zorg of het opnameapparaat de teksten van Annelies wel goed registreert. Als we verder wandelen vraag ik Wiegert, de enige man in het gezelschap, hoe hij de wandeling ervaart. Hij is ICT-consultant, een mooie, gespierde man van vijftig. Niet precies het type dat ik verwachtte bij een blotevoetenwandeling. Dat blijkt een vooroordeel te zijn. Hij komt al voor de achtste keer bij Annelies, vanuit zijn woonplaats een rit van vijftig kilometer. “Ze is mijn coach, ik heb haar nodig om me volledig ontspannen te voelen. Ik heb een leuke vrouw en twee zonen, maar toch heb ik regelmatig de behoefte om hierheen te rijden. Lopen op blote voeten is voor mij een openbaring. Het heeft mijn leven veranderd. Het geeft me een gevoel van vrijheid. In het begin schaamde ik me en vertelde ik het niemand, zelfs niet aan mijn vrouw. Nu weet ze het en loopt ze tijdens de vakantie op blote voeten met me mee.”

Onze wandeling is inmiddels enkele kilometers gevorderd. We lopen naar de Waal. Op ons pad stenen en takken, maar Wiegert is nog nooit in iets scherps getrapt. Ook de andere wandelaars lopen onbekommerd door. Annelies vertelt dat haar groepjes nooit groter zijn dan acht personen; ze wil met iedereen persoonlijk contact hebben. “Ik leer je in connectie te komen met je lichaam. Het gaat erom dat je elke dag tegen jezelf zegt: Ik ben goed genoeg. Of nog mooier: Ik ben God genoeg. Ik geloof dat God in ons is. Ik kom uit een zwartekousengezin, maar dat heb ik achter me gelaten. Wij zijn zelf goddelijke wezens en tot alles in staat.”

Bij de Waal waden we met blote voeten door het water. We moeten voorwerpen zoeken op het strandje en die in een kring op het zand leggen. Veren, stokjes, stenen. Annelies geeft commentaar. “Mooi,” zegt ze tegen Wiegert, “je hebt een kring gemaakt met een opening. Mensen kunnen bij je komen, maar je geeft ook je grenzen aan.”

Irene, een dame van zestig, geniet zichtbaar. Ze is bij een psycholoog in behandeling als tweedegeneratie-oorlogsslachtoffer. “Via deze wandeling hoop ik vooral af te komen van mijn lichamelijke klachten. Ik heb in mijn rechterbovenbeen een verkorte spier en daardoor heb ik pijn met lopen. Ik heb nu van Annelies geleerd dat de rechterkant de kant van de ratio is en de linkerkant de kant van de emotie. De rationele kant heb ik te veel ontwikkeld en daarom moet ik me nu meer richten op de linkerkant. Ik heb nu al het gevoel dat het werkt.”

De weg terug lopen we niet over paden, maar dwars door het hoge gras van het weiland. Ik voel brandnetels bij mijn voeten. “Heel goed,” zegt Annelies. “Ook die prikkels zorgen dat je niet in je hoofd bent, maar in je lichaam.”

“Nooit meer op blote voeten lopen,” zei de chirurg jaren geleden tegen me, nadat ze een stukje spijker uit mijn voet had gepeuterd. Nooit heb ik beseft hoeveel ik me daarmee heb ontzegd.

www.blotevoetenwandeling.nl

PROEFABONNEMENT
4 NUMMERS VOOR € 15