Dat de klad zit in het verkiezingslied, hebben we twee jaar geleden al vastgesteld. We deden (Argus 160) wat suggesties, zoals Je loog tegen mij alsof ik een kind was voor Forum en voor de SGP Al die willen verkiesbaar wezen moeten mannen met baarden zijn. Voor Ja21 hadden we de zaak al helemaal in orde gemaakt: Zeg niet nee, nee, nee nee (2 maal)/ Als ik vraag om je stem/ Denk aan Joost, kies voor hem/ En zeg Ja. Gebaseerd op de onvergetelijke hit van The Fouryo’s uit 1959.
Allemaal paarlen voor de zwijnen. Laten we maar dieper in het verleden duiken. Een van de internationale klassiekers op dit gebied is Happy days are here again. Een hoogst innemend werk, het lied waarmee Franklin D. Roosevelt in 1932 zo succesvol de Amerikaanse verkiezingen inging. Gecompliceerd was de blijde boodschap niet. Happy days are here again! The skies above are clear again, Let us sing a song of cheer again, Happy days are here again! Nog wat korter door de bocht: Your cares and troubles are gone, there’ll be no more from now on! Over verkiezingsbeloftes gesproken…
Het lied dateert uit 1929 en vormde de finale van de zonnige film Chasing Rainbows een jaar later. Het was niet eens de eerste keus van de Democraten, het besluit viel pas op de conventie van de partij van 27 juni tot 2 juli 1932, de verkiezingen waren vijf maanden later. Aanvankelijk was gekozen voor een ander campagnelied: Anchors Aweigh – Ankers los. Die titel zal weinigen iets zeggen, maar grote kans dat wie het hoort, op YouTube bijvoorbeeld, het wel bekend voorkomt. Een pittige marinemars mogen we wel zeggen, Roosevelt zelf had warme herinneringen aan zijn periode op oorlogsschepen.
In Time (12-4-2008) schreef Claire Suddath een ‘Kleine geschiedenis van campagneliederen’ waarin ze opmerkt dat ‘rechter John E. Mack, de man die Roosevelt op de conventie introduceerde, een flauwe, rommelige toespraak hield. Hij liep het podium af onder de tonen van Anchors Aweigh. Roosevelts politieke adviseurs waren zo verontwaardigd over het vreselijke optreden dat ze eisten dat er een nieuw nummer werd gespeeld vóór de toespraak van de kandidaat. Ze kozen Happy days are here again.’
Ga je een campagnelied vervangen omdat de toespraak erna zo beroerd is? Was rechter Mack zó onnozel dat het lied vóór hem erdoor besmet raakte? Een beetje raar verhaal, maar persverslagen uit die tijd melden ook iets in die sfeer.
Dat het een nummer was met hitpotentie, bleek al eerder. In 1930 namen de Comedian Harmonists een Duitse versie op, Wochenend und Sonnenschein. Alleen met jou in het bos, vogeltjes twinkeleren, niemand in de buurt, God doet een oogje dicht. En wij luisteraars maar speculeren wat zich daar in het groen heeft afgespeeld. In de Sovjet-Unie klonk het alom Счастливые дни снова пришли, zo op het eerste oog een tekst die het origineel vrij getrouw volgt; of die Russen zich daar in de Stalinperiode mee konden identificeren, is wel de vraag. En in Nederland nam, ook al in 1930, Willie Derby Gelukkige dagen op. Tekst Freddy van Delden, bijgenaamd De Smartlappenkoning, met zevenduizend teksten op zijn naam. De geluidskwaliteit van het voorhanden liggende materiaal is wat beperkt, vaststaat dat er sprake is van genoeglijke moderniteiten als de zeppelin, de vliegmachine en de radio. Met enige ironie.
In de VS kwam het geluk pas echt van de grond in 1933, bij het einde van de ‘drooglegging’. Happy days are beer again.