Pas kreeg ik er weer een van mijn oogarts, de vraag om een review. Was ik tevreden over de behandeling die ik onlangs in de kliniek had ondergaan? Het was niet de eerste keer dat mij dat gevraagd werd. Ik ben er al een jaar of negen onder behandeling, maar pas de laatste jaren word ik na elk bezoek bestookt met een onlinevragenlijst.
Aangezien ik zeer regelmatig in het medische circuit verkeer, krijg ik ook dergelijke verzoeken van mijn chiropractor, tandarts en mondhygiëniste. Laatst zelfs van mijn huisarts, bij wie ik al dertig jaar patiënt ben. Op geen enkele van die verzoeken ga ik in. Ik kan goed met iedereen overweg, heb geen klachten over ze en als ik die wél had, zou ik hopelijk zo flink zijn die van aangezicht tot aangezicht met hen te behandelen. Hetzelfde met complimenten.
Die regelmatige online verzoeken voor een beoordeling hebben me trouwens wel op een idee gebracht. Zou ik, nog altijd werkzaam als interviewer en columnist, ook eens mailtjes gaan versturen aan mijn lezers en geïnterviewden waarin ik vraag om een reactie op mijn werk?
Tegenwoordig ontvang ik de mensen die ik interview bij me thuis, omdat ik niet meer zo kwiek in trein, bus en tram stap. Dus behalve over mijn werkwijze en het uiteindelijke product kan ik ze ook vragen hoe mijn huiselijke ontvangst ze bevalt.
• Zitten mijn stoelen goed?
• Is de temperatuur in de kamer aangenaam?
• Is de kwaliteit van koffie en thee goed?
• Zijn de koekjes smakelijk?
En dan natuurlijk over mijn werk.
• Hoe zijn mijn vragen?
• Zit er genoeg diepgang in?
• Zijn ze te persoonlijk of juist te oppervlakkig?
• Heb ik me goed genoeg voorbereid?
• Stuur ik, na afloop, het verhaal snel genoeg op?
• Ben ik bereid gevraagde wijzigingen door te voeren?
En dan ten slotte: welk cijfer krijgt het uiteindelijke product? Was men daar tevreden over, en hoeveel sterren (of ballen) is het waard?
Maar nee, ik ga me niet op dit glibberige pad begeven. Ik leef liever rustig door in onwetendheid. In de Bijbel stond immers al: ‘Wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart.’