Hemaworst
Een belangrijk bericht onlangs in alle kranten en op tv: de Hema gaat terug naar het oude vertrouwde recept van haar rookworst, de befaamde Hemaworst. Dat lijkt me een prima besluit. Wat dat betekent? De oorspronkelijke knapperigheid komt terug, net als ‘het oude zuurtje’, wat dat ook wezen moge. Tevens komt de worst weer als vanouds uit Oss, uit de fabriek van Unox.
De directie is tot dit besluit gekomen na een uitgebreide enquête onder klanten. Ik neem aan nadat er een opvallende teruggang in de verkoop van de worst was geconstateerd. Die was de laatste jaren ‘verduurzaamd’ en hop: daar daalden de verkoopcijfers.
Ik koester warme herinneringen aan de Hemaworst, niet omdat ik die dagelijks nuttigde, maar omdat hij in een ver verleden een rol speelde in mijn leven. Op de streekredactie van Trouw in Utrecht, waar mijn carrière in de journalistiek begon, verscheen op zekere dag een alleraardigste, wat slungelige jongen, die veel lachte en nogal hees sprak, Hans Borstlap geheten. Hij was de zoon van de toenmalige vicevoorzitter van het CNV, Ad Borstlap. Hij kwam net van de middelbare school en wist nog niet precies wat hij wilde worden. Waarschijnlijk was het een vriendendienst van mijn chef Jan Kuijk richting zijn vader om hem een soort snuffelstage of vakantiebaantje aan te bieden in de zomer.
Een journalistieke carrière leek niet voor hem weggelegd, maar waar Hans wél heel goed in was: ’s middags, wanneer de krant was gezakt, voor de hele redactie een halve warme worst halen bij de Hema. Voor mij hoefde dat niet, ik was niet bepaald een liefhebber. Vrolijk toog Hans elke keer naar de Oudegracht, waar de Utrechtse Hema gevestigd was.
Na korte tijd was duidelijk wat hij wilde gaan doen: politicologie studeren aan de VU. Na zijn afstuderen volgde een glanzende carrière in de ambtenarij en de politiek. Hij werkte onder meer op het wetenschappelijk bureau van de Antirevolutionaire Partij (AR) en werd later een vertrouweling van de ministers Ruud Lubbers en Bert de Vries. Hij sloot zijn loopbaan af als lid van de Raad van State.
Nog regelmatig hoor en zie ik hem op tv spreken over staatsrechtelijke zaken. Ook leidt hij nog wel eens een onderzoekscommissie, die dan gelijk zijn naam krijgt: de Commissie Borstlap.
Ik herinner me trouwens niet of hij zelf een liefhebber van de Hemaworst was. Dat zou ik hem bij gelegenheid nog eens moeten vragen.
Eerdere gratis artikelen:
Bedreigde pers: het Argusmodel?
Het was niet echt nieuws wat Volkskrant-columnist Kustaw Bessems op 4 januari naar voren bracht, maar de toon was zinvol alarmerend. Hij had het over een inmiddels al vaak aan de orde gesteld informatiedilemma: Men leeft in een eigen bubbel, ook qua nieuwsvoorziening....
Een jaar vol tekstueel misbruik
Ja, het is al 2025, maar hoe gaan die dingen: de hoop sterft als laatste. Hoop op... ja, op wat eigenlijk? Op een enkel woord, een wending die 2024 valreepsgewijs zou opfleuren. Maar ook de taal, onze gebrekkige taal, bleef vijftig tinten grijs – grauwe afspiegeling...
Welgestelde kunstenaressen
Een eeuw nadat Julie de Graag (1877-1924) stierf in Den Haag, is in het Escher Museum aldaar een tentoonstelling (tot eind februari) gewijd aan het hoogstaande werk van deze kunstenares: vooral haar minimalistische houtsnedes van dieren en bomen zijn puntgaaf en...
Fernando Pessoa: heteroniemenkampioen
Lissabon heeft tientallen musea. Voor moderne en antieke kunst natuurlijk, een museum over geld, over mode en design, over de dictatuur van Salazar, over tegeltjes en fado, en eentje nog speciaal over zangeres Amália Rodrigues. Het museum over de grote schrijver...
Guus Luijters (1943-2025)
Op 9 maart 2019 mailde Guus Luijters (1943-2025) naar een redactielid van Argus: “Klein geluk per 1 maart opgeheven. Guus ongelukkig.” Na zijn Parooltijd vond hij veilig onderdak in Argus. Sindsdien heeft hij geen nummer overgeslagen. We publiceerden een bundel van...
Heeft de poes een vrije wil?
Eeuwenlang hebben wetenschappers en kerkvaders zich er het hoofd over gebroken: heeft de mens een vrije wil? De wetenschap is er inmiddels wel zo’n beetje uit: nee, de mens heeft geen vrije wil. Hoe de kerkvaders erover denken, weet ik niet helemaal zeker. Maar waar...
Eh… ander onderwerp
Vorige week waren mijn vrouw en ik weer even in Spanje en dan drinken we ook altijd een glaasje met Ari, een landbouwdeskundige uit Israël die in Andalusië raad komt geven aan de plaatselijke boeren. Hij verblijft dus veel in die enorme kassen van wit plastic en weet...
De geschiedenis is niet altijd wat hij lijkt
Het ABC van HBC Toen Hugo Brandt Corstius’ vrouw Tatje overleed en hij, ontredderd, met zijn drie kinderen in een koffer als het ware, naar de Verenigde Staten vertrok, heb ik hem een condoleantiebriefje gestuurd. Als het waar is – zoals Elsbeth Etty in haar onlangs...
Ouders
(In de binnentuin vliegt af en toe een papegaai, die als hij neerdaalt op een tak een ogenblik zijn veren spreidt om mij de schoonheid van zijn indigo te tonen): Ik denk de laatste tijd vaak aan mijn moeder en zowaar lukt het regelmatig me niet alleen haar lach maar...
Suriname verliest belangstelling voor Bouterse
En daar zagen we hem opeens weer: in een vaalgroen uniform, met een ongezond uiterlijk, maar onmiskenbaar Bouterse, in het bijeengesprokkelde televisiejournaal van de Nederlandse zakenman Ton Tabben. Geen haan die ernaar kraaide. Kan iemand tegenwoordig nog spoorloos...