Klokken
Hebben ze nog iets te doen, openbare klokken? Ze zijn op de vingers van één hand te tellen. Op sommige van mijn fietsroutes kom ik er geeneen tegen. Ze zijn afgeschaft, en als ze niet afgeschaft zijn, zijn het relicten uit een vroeger tijdperk, wereldlijk of geestelijk. Maar deel uitmaken van de openbare ruimte, nee, dat doen ze niet meer.
Ik heb er eens even op gelet, voor een keer. Onderweg naar mijn wintertennishal passeer ik er drie. De eerste zit op het torentje van voorheen een politiebureau uit circa 1900, thans een chique Japanse kunsthandel – keramiek. Hij doet het nog gelukkig, maar is ’s avonds onzichtbaar. Hij slaat de uren, hele en halve, en dat doet me plezier. Als de grote wijzer op de helft is, ben ik gerust, want op tijd. Ik ga niet versnellen.
De tweede en de derde staan een heel eind verderop. Vrij dicht bij elkaar. Die tweede is de klok op de toren van een katholieke kerk, uitziende over een rotonde. De koperen cijfers en wijzers zien er goed onderhouden uit, maar ze doen niets meer. Het is daar jaar in, jaar uit vier voor twaalf. Schuin ertegenover staat op het trottoir, vlak bij een voormalig stationsgebouw, zo’n hoogst zeldzaam geworden stadsklok. Als die op ongeveer tien voor het hele uur staat, weet ik dat ik op tijd zal zijn.
Nu rijd ik langs een dierbare oude rafelrand van de stad. Tussen dit water en de museumspoorlijn heb ik ooit mijn enige ijsvogel gezien, een soort van duurzaam geworden geluk, waar ik het mijn hele verdere leven denkelijk mee zal moeten doen.
Ten slotte is daar de tennishal. Alle klokken binnen zijn er verdwenen, behalve die ene boven de banen. Het is deze klok die de precieze en vreedzame scheiding vormt tussen de gaande en de komende tennisser. Een tourniquet en een arbiter: voorbeeldige voorkomer van aanmerkingen en boze gezichten.
Eerdere gratis artikelen:
Waar woonde Geentje Gleilewiend?
Vijftien jaar geleden stierf Ramses Shaffy (1933-2009), de uitbundige acteur en zanger die vanaf 2001 in het Amsterdamse Sarphatihuis (Roetersstraat 2) werd verzorgd en verstomd leek, maar toch af en toe tevoorschijn schuifelde om in pizzeria Torino (Roetersstraat...
Dat moet slechter kunnen!
Er zijn een paar dagbestedingen waarvan je als beschaafde ouder hoopt dat je kind er nooit een levensvervulling in gaat zien: Kamerlid voor PVV, BBB of FvD, medewerker aan een programma van SBS 6 t/m 21, iemand die anderszins op deze of gene wijze op ‘Mediacourant’...
Domme daders
Op moord met voorbedachten rade stond in het Verenigd Koninkrijk tot 1969 onveranderlijk de doodstraf. Dat maakt de klassieke Engelse misdaadroman zo spannend; de dader doet er alles aan niet betrapt en opgehangen te worden, en moet te dien einde dikwijls nog wat...
‘Ik lees niet, ik corrigeer’
Toen ik in 1963 in de eerste klas van het Sint-Odulphus-lyceum in Tilburg kwam, was Wil Sterenborg (1923-2019) daar conciërge. Vier jaar later verdween hij uit het schoolbeeld om zijn onderwijsakte MO-Nederlands te gaan halen. Hoewel hij geen diploma had dat toegang...
Liever geen zwembroek
Arjen Lubach had vorig seizoen een vaste rubriek in zijn avondshow met de titel ‘Zaken die onmiddellijk moeten stoppen.’ Helaas bestaat die rubriek niet meer, anders zou ik er een goed idee voor hebben: laat het NOS-journaal onmiddellijk stoppen met wat ik deftig...
Pastis is politiek
‘Hoogverraad,’ klonk het in Marseille, ‘een mes in onze rug’. Waar draaide het om? Het beroemde anijsdrankje Pernod Ricard was begin september sponsor geworden van voetbalclub Paris Saint-Germain (PSG), de aartsvijand van Olympique Marseille (OM), de op handen...
Ordi, luxe en antieke borrelmaatjes
Twee winnaars van de P.C. Hooftprijs kwamen er eerlijk voor uit: ze hielden van snacken. Gerard van het Reve vertelde in een interview in Het Parool dat hij dol was op patat friet: “Heerlijk vulgair voedsel.” Gerrit Komrij genoot, als hij uit Portugal over was, van...
Een wet voor de schone schijn
Een aangenomen motie roept de regering op gezichtsbedekkende kleding bij demonstraties te verbieden. Een fopspeen. Vijf jaar geleden is een wet ingevoerd die het strafbaar maakt om in het onderwijs, in overheidsgebouwen en in het openbaar vervoer een boerka, een nikab...
Schroom
Begin jaren zeventig deed ik Russisch in Groningen. De eerstejaars van nu zouden de toenmalige universiteit niet herkennen. Alles was veel minder massaal, je kon, indien je ouders bleven betalen, zo lang de student uithangen als je maar wilde, en er was nog in de...
De vertaler voor wie geen minibar veilig was
Van nuchter als een krekel naar reddeloos bezopen: de vertaler (van onder meer Drummond de Andrade, Pessoa en De Assis) en begenadigde briefschrijver August Willemsen (1936-2007) placht grondig te opereren. Als hij een gedicht of roman onder handen had, kwam er bijna...