Een melodie kan lang meegaan. De Duitsers zongen al in de achttiende eeuw Guter Mond, du gehst so stille op de mooie, trage en wat droevige melodie die erbij hoorde. In 1933 werd het nog met succes opgenomen door de Duitse zanggroep Comedian Harmonists, die korte tijd later uit elkaar viel dankzij de komst van Hitler (de helft bestond uit joden). Een vertaling werd in 1956 door de Selvera’s gepresenteerd onder de naam Lieve Maan.
Maar zoals dat wel vaker gaat met een pakkende melodie gebruikte een tekstschrijver die voor een geheel nieuw nummer. Zonde toch om je tekst te laten verknallen door een componist die er niets van kan? Liedjesschrijver Toon Gispen (1938-2018) bedacht op de melancholieke melodie de onverbiddelijke maar blijvend treurige waarheid:
‘Ach Margrietje, de rozen zullen bloeien
Ook al zie je mij niet meer.’
Gispen was als tekstdichter medeverantwoordelijk voor liedjes als Niemand laat zijn eigen kind alleen (Willy en Willeke Alberti), Geef mij je hand (Ciska Peters), Manuela (Jacques Herb) en ’t Is o.k., waarmee de groep Harmony Nederland in 1978 vertegenwoordigde op het Eurovisiesongfestival. Naast deze bijdragen aan het Nederlandse cultuurgoed was hij vanaf 2001 tot 2005 werkzaam als wethouder in Utrecht.
Margrietje werd in 1971 opgepikt door de toen 34-jarige Vlaamse zanger Louis Neefs en op de plaat gezet in samenwerking met muziekproducent Peter Koelewijn. Die vond het achteraf een vreemde combinatie, een (in zijn ogen) a-commerciële zanger met een commerciële producer. De samenwerking liep dan ook snel stuk. Koelewijn schatte dat er ongeveer 100.000 exemplaren zijn verkocht van het plaatje (gegevens Belpop). Een stevig deel daarvan in Nederland.
Voor Louis Neefs was dat inderdaad een topscore. Dat hij zanger zou worden, was aanvankelijk niet de bedoeling. Hij had voor ogen technisch tekenaar te worden met als specialiteit bruggenbouw. Maar familie en vrienden prezen hem om zijn muzikaliteit en mooie stem. Hij leerde zichzelf gitaar spelen en trad op voor familie en kennissen met de Vlaamse liedjes van Jo Erens en Frits Rademacher. In eerste instantie waren zang en muziek slechts een hobby, naast het voetbal. Maar toen hij aan talentenjachten ging meedoen, kreeg hij al snel een platencontract. Hij werd in Vlaanderen een heel bekende zanger die veel optrad, en hij won met zijn diepe warme stem ook in het buitenland veel prijzen op festivals.
Maar heel zijn korte leven bleef hij méér doen dan zanger zijn. Als gemeenteraadslid voor de Christelijke Volkspartij in Mechelen was hij maatschappelijk betrokken. En behalve gevoelig voor het opkomende milieuthema (hetgeen blijkt uit het lied Laat ons een bloem uit 1970), streed de zanger tijdens zijn carrière ook voor een betere behandeling van het Vlaamse lied. Hij vond dat de nationale zenders 20 tot 25 procent Nederlandstalig werk moesten draaien en pleitte voor een hoger honorarium en een beter sociaal statuut voor Vlaamse zangers. Hierdoor kwam hij in conflict met de toenmalige BRT-radioproducers.
Bij terugblik lijkt het sentimentele Ach Margrietje voorspellende waarde te hebben:
Ach Margrietje, de rozen zullen bloeien
Ook al zie je mij niet meer
Door je tranen heen zul jij weer lachen
Net zoals die laatste keer
Want Neefs en zijn vrouw Liliane kwamen beiden op eerste kerstdag 1980 om het leven bij een verkeersongeval in Lier, op het kruispunt Mechelsesteenweg. Ze waren beiden 43 jaar. De schok in Vlaanderen was hevig, en het zal lang geduurd hebben voordat Margrietje weer lachte.
Zij vergat hem vast niet en de rest van het Vlaamse publiek evenmin. In september 2024 werd nog een bronzen standbeeld van Neefs onthuld nabij de Mechelse Sint Romboutskathedraal.