Jef Rademakers: van Pin Up Club tot Stefan Zweig
Bij de naam Jef Rademakers zegt iedere Nederlander, althans die van gevorderde leeftijd, prompt: de Pin Up Club. Het zal je claim to fame maar wezen: soft porno op tv. Maar hij maakte als producent onder meer ook Klasgenoten (met Koos Postema) en verkocht dat idee, hoe simpel en voor de hand liggend het ook lijkt, naar tientallen landen, zodat hij van de revenuen al decennia in het Vlaamse Brasschaat een magnifiek kasteel kan bewonen. Daar zoekt Argus hem op.
“Na vijftig jaar!” roept Rademakers ter begroeting. Dat is, in zijn stijl, lichtelijk overdreven, want nog maar 35 jaar geleden produceerde hij het mediaprogramma Lopend Vuur, waarvan de verslaggever eindredacteur was. Hoogte- of dieptepunt was het theatrale optreden van de nepmoslim Mohamed Rasoel die Nederland wilde waarschuwen tegen de moslims.
Dat Rademakers zich na zijn tv-carrière als kunstverzamelaar ontpopte, is bij hem thuis in Brasschaat goed te zien: overal hangen romantische landschapsschilderijen. Dat het meer is dan zomaar een hobby bleek in 2010 toen de Hermitage in Amsterdam (nu H’art Museum) een tentoonstelling wijdde aan zeventig stukken uit zijn collectie. Sommige commentaren waren enigszins depreciërend. “De Pin Up Club en kitsch als de som van een heel leven,” zegt hij enigszins mismoedig.
Maar vooral stortte hij zich, neerlandicus van zijn stiel, op de literatuur, en dat is de reden van het bezoek aan Rademakers: een gesprek voor de podcast Ziektebeelden over de schrijver en arts Arthur Schnitzler, van wie hij maar liefst tien werken vertaalde, waaronder het indringende Sterven.
In de volgende uren praat hij bevlogen en met een puike woordkeus over Schnitzler, over diens tijdgenoot Freud, over Stefan Zweig en de Weense koffiehuiscultuur van rond het fin de siècle, evenals over Balzac en Maupassant, over Simenon en zijn favoriet, de neerslachtige Marcellus Emants.
Maar graag vestigt hij ook de aandacht op zijn oudste dochter, Rosa. Die belde onlangs uit Los Angeles, waar ze woont: “Pap, ik moet je iets vertellen.” Hij schrok zich te pletter. “Nou, zeg het maar.” “Nee, mam moet er ook bij.” Nog erger? Bleek ze als neurowetenschapper in Amerika de prestigieuze Breakthrough Prize gewonnen te hebben voor haar baanbrekende onderzoek naar ALS! Spoedig zat ze in Buitenhof om dit toe te lichten en ontweek ze behendig de vraag naar het huidige wetenschappelijke klimaat in de VS.
Dat is nog eens onversneden roem.
Eerdere gratis artikelen:
Contouren van wraak
Zoals vaker gebeurt bij bestsellers die de kassa doen rinkelen, pendelt de waardering voor Alles voor de reis van Adriaan van Dis tussen hemelhoog juichend (‘een sublieme roman’, Frits Abrahams in NRC) en dodelijk bedroefd (‘nasmaak van wraak en eigenzucht’, Daniela...
Klokken
Hebben ze nog iets te doen, openbare klokken? Ze zijn op de vingers van één hand te tellen. Op sommige van mijn fietsroutes kom ik er geeneen tegen. Ze zijn afgeschaft, en als ze niet afgeschaft zijn, zijn het relicten uit een vroeger tijdperk, wereldlijk of...
Migranten zijn meer dan pijlen op een landkaart
Landkaarten zijn zo vanzelfsprekend dat men niet stilstaat bij het verhaal erachter of de keuzes die eraan ten grondslag liggen. Totdat opeens de actualiteit opflakkert. Zoals in augustus 2025, toen de NOS kopte: ‘Afrika wil in het juiste formaat op de wereldkaart.’...
Heeft de Heer copyright?
Elke week een nieuwe preek, en tussendoor werkt de predikant aan toespraken voor een huwelijksvoltrekking, geboorte, doop of begrafenis. Daarmee wordt een zware wissel getrokken op de creativiteit van de geestelijk voorman. De verleiding om andere bronnen aan te...
Dromen over knooppunt Gaza
Ze missen hem nog elke dag in Oostenrijk: Bruno Kreisky (1911-1990), de sociaal-democratische bondskanselier die in de jaren zeventig en tachtig opzien baarde door nauwe relaties aan te gaan met PLO-leider Arafat en de Libische kolonel Khadaffi, mensen die de rest van...
Lees Cees eens in het Portugees
Een ingezonden brief in de vorm van een gedicht, dat is ongebruikelijk. Cees Nooteboom deed het in 1999. Naar aanleiding van zijn bundel Zo kon het zijn had criticus Maarten Doorman in NRC Handelsblad geschreven dat er om Nootebooms poëzie niet te lachen viel, en dat...
Marxist Guus Gonggrijp zat vol zelfspot
Op 5 februari is nogal plotseling Guus Gonggrijp (1949) overleden. Hij was vanaf het eerste jaar van het blad een hoogst curieuze, buitengewoon aimabele medewerker van Argus, een prima stilist met opmerkelijke interesses. En een rechtlijnige marxist-leninist met een...
Westerse beschaving volgens Trump
Terwijl D66, CDA en VVD een minderheidsregering vormen, zullen de conservatieve adviseurs van president Donald Trump ontevreden meekijken. Hun baas wil het liefst alleen maar zeer rechtse regeringen in Europa zien, dus na Hongarije, Polen, Italië en Zweden zou het hem...
Kunst, liefde en oorlog
Het mysterie achter de horizon is een krachtig literair gegeven. Ergens lokt een open toekomst die het hier en nu draaglijk maakt. Edgar Laseur, kunsthandelaar te Groningen, zoekt dat in Beiroet, in het nieuwe boek van Gerrit Brand. Al lezend in het in dit verband...
‘Vrede aan de hutten – oorlog aan de paleizen’
Het anarchisme is terug! Preciezer gezegd: ‘het anarchisme van de daad’. In Duitsland is dit het duidelijkst te zien. In 2024 sneden ‘eco-terroristen’ de nieuwe Teslafabriek ten noorden van Berlijn van de stroom af. De autofabriek lag weken stil. Eind april 2025 deden...