Seasonal Greetings
Seasonal greetings, zo noemde onze Syrische vriend de jaarlijkse uitwisseling van wensen. Die was op zijn instigatie tot stand gekomen. Dat kwam zo. Wij waren in Aleppo, voornamelijk om in die prachtige stad een kunstwerk te bezichtigen van onze oudste dochter, artist in residence aldaar. De jonge Assad was zijn vader net opgevolgd, de stad was nog niet verwoest. Wij maakten een wandeling, mijn vrouw en ik, toen we werden aangesproken door een kleine heer. Hij droeg een pak en was misschien een jaar of tien, twintig ouder. Hoffelijk verzocht hij ons een kopje koffie met hem te drinken. Hij stak er een sigaret bij op. Hij was leraar Engels of hij was het geweest. Hij vroeg en kreeg ons e-mailadres. Hij kende nu, vertelde hij, drie schrijvers: een Deen en een Engelsman had hij al.
Ik raakte gesteld op het jaarlijkse ritueel dat zich begon te voltrekken met deze man van wie ik nagenoeg niets wist. Alleen dat hij getrouwd was geweest en gescheiden. En dat hij een volwassen dochter had. Persoonlijk worden in enige zin van dat woord, dat was de bedoeling niet. Zo’n jaar of tien gingen de wensen heen en weer. Over politiek laat staan oorlog, inmiddels, nauwelijks een woord. Wie weet moesten we op onze hoede zijn, vijftien procent van de bevolking werkte voor een van de geheime diensten. De seasonal greetings gingen dus over zo goed als niets. Ik heb hem een keer een kwatrijn van Omar Khayyam gestuurd, het enige gedicht dat ik uit het hoofd ken – vertaling Edward FitzGerald. ‘The Moving Finger writes; and, having writ,/ Moves on. Nor all your Piety nor Wit/ Shall lure it back to cancel half a Line/ Nor all your Tears wash out a Word of it.’
De uitwisseling van mails is nu al heel lang achter de rug. Maar toen de gevechten tegen Assad nog volop gaande waren en er van elke wijk in Aleppo steeds minder overbleef, hadden we hem in gedachten, Wadjih Al Hamwih, die er hoe dan ook mee was opgehouden, het versturen van zijn seasonal greetings.
Eerdere gratis artikelen:
Een maoïstische concurrent voor PowNed
Wat sneu voor Tom Olfhof (19), jongmaatje van zendgemachtigde PowNed, dat de bezetters van het hoofdgebouw van de Erasmus Universiteit hem collectief ontwijken. Hij, zijn microfoon en zijn cameraman zijn niet welkom tussen de spandoeken en megafoons. De...
Nog lang geen tijd om rouwkaarten te schrijven
Vergeleken met vijftig jaar geleden staat de wereld er veel beter voor. Welvaart en welzijn zijn toegenomen. Meer kinderen gaan naar school, meer mensen kunnen lezen en schrijven, zijn gezonder en worden ouder dan ooit – kunnen hun kleinkinderen zien opgroeien. Door...
Opgedrongen erfgoed
In 1978 nam het schip Nymphaea bezit van Dick Pels. Ze dwong hem tot het schrijven van een biografie. Ik woon op een boot, maar de boot woont ook in mij. Zij heet Nymphaea, Latijn voor Waterlelie, en werd in 1917 gebouwd voor Albert Goudriaan,...
Jonathan eet 150 rauwe eieren per maand
Zaaddonor Jonathan M. (41) verwekte wereldwijd ten minste 550 kinderen, maar dient op straffe van 100.000 euro per overtreding zijn voortplantingsdrift per direct te beperken tot de echtelijke sponde. In Nederland geldt een maximum van 25 kinderen per donor. M. wierp...
Was Goethe moslim?
Deze vraag is minder bizar dan beweringen (zie Argus 134) dat Shakespeare en Mozart zwart waren. Het was Goethe zelf die bij het verschijnen van zijn gedichtenbundel West-Östlicher Divan opmerkte dat hij er geen probleem mee had als de lezers hem...
Multatuli’s Mimi, slavin uit vrije wil
‘De eer van den mensch woont boven den navel’ was de overtuiging van Eduard Douwes Dekker (1820-1887), en dat hebben de vrouwen geweten die binnen zijn bereik kwamen. Nadat hij in 1860 onder het pseudoniem Multatuli de grootse roman Max Havelaar had...
Altijd zijn wij gewiekst bestolen
Uit minder kelen dan ooit het geval was, maar ongetwijfeld met de onverwoestbare bevlogenheid van weleer zal maandag 1 mei wereldwijd de socialistische hymne De Internationale klinken. De door Pierre Degeyter gecomponeerde strijdlap waarvan de Franse...
Verraden door het verzet
In de woonkamer van mijn dochter staat een wit kastje, vol met speelgoed van haar kinderen. Het is van voor de oorlog. De glazen raampjes in de deur zijn na de oorlog vervangen. Het ‘kastje van oma’ mag nooit weg. Het staat centraal in het oorlogsverhaal dat haar oma...
Lévy gaat in duur maatpak de loopgraven in
Slava Ukraini, ‘Glorie voor Oekraïne’, heet de nieuwste documentaire van de Franse schrijver en activist Bernard-Henri Lévy (BHL voor de Fransen). De bekendste publieke intellectueel van Frankrijk gedraagt zich zoals in al zijn in gevarenzones gedraaide films:...
Het leven in een cel, dat is een hel
Dreigende voetstappen gaan vooraf aan de tango die de accordeonist uit zijn harmonica trekt. Het aldus opgeroepen naargeestige sfeertje verplaatst de luisteraar naar de locatie waar de zanger zijn lot bezingt: ‘Wanneer kom ik vrij?/ Ik heb het niet gedaan./ Waarom heb...